CMK m. 223/5'e göre 'mahkumiyet hükmü' hangi durumda verilir? Bir mahkumiyet hükmünün gerekçesinde CMK m. 230 uyarınca bulunması gereken zorunlu unsurlardan 'delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi' ne anlama gelir?

CMK m. 223/5'e göre mahkumiyet hükmü, 'yüklenen suçu işlediğinin sabit olması halinde' verilir. 'Sabit olma', yargılama sonunda sanığın suçu işlediğine dair her türlü şüpheden arınmış, kesin bir kanaate ulaşılması demektir. Şüphenin sanık lehine yorumlanacağı (in dubio pro reo) ilkesi gereği, şüphe yenilememişse mahkumiyet kararı verilemez. CMK m. 230'a göre gerekçede bulunması gereken en önemli unsur 'delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi'dir. Bu, hakimin sadece delilleri alt alta sıralaması değil, hükme esas aldığı veya reddettiği her bir delili (tanık beyanı, rapor, belge vb.) neden kabul ettiğini veya neden itibar etmediğini, bu delillerin birbiriyle olan ilişkisini, çelişkileri nasıl giderdiğini ve tüm bu delillerden nasıl bir sonuca (kanaate) ulaştığını mantıksal bir bütünlük içinde açıklamasıdır. Bu unsur, kararın denetlenebilirliği ve adil yargılanma hakkı için elzemdir.