Ceza yargılamasında 'suçun niteliğinin değişmesi' ne anlama gelir ve CMK m. 226 bu durumda sanığa hangi usuli güvenceyi sağlar? Bu güvencenin sağlanmaması ne gibi bir hukuki sonuca yol açar?

Suçun niteliğinin değişmesi, yargılama sırasında mahkemenin, sanığın işlediği fiilin, iddianamede belirtilen suç tanımından farklı bir suç tanımına uyduğuna kanaat getirmesidir. Örneğin, kasten yaralama (TCK m. 86) suçundan açılan bir davanın, yargılama sonunda görevi yaptırmamak için direnme (TCK m. 265) suçunu oluşturduğunun anlaşılması gibi. CMK m. 225, mahkemenin fiilin hukuki nitelendirmesinde serbest olduğunu belirtir, ancak CMK m. 226 bu serbestiyi sanığın savunma hakkı ile dengeler. CMK m. 226'ya göre, sanık, suçun hukuki niteliğinin değişmesinden önceden haberdar edilip bu yeni nitelendirmeye karşı savunmasını yapma imkanı bulmadıkça, iddianamedeki suçtan farklı bir suçtan mahkûm edilemez. Sanığa bu konuda 'ek savunma hakkı' tanınması zorunludur. Bu hakkın tanınmaması, savunma hakkının kısıtlanması anlamına gelir ve Yargıtay tarafından mutlak bir bozma nedeni olarak kabul edilir.