Türk Ceza Kanunu m. 76'da tanımlanan soykırım suçu ile 1948 tarihli BM Soykırım Sözleşmesi'nin tanımı arasında, suçun maddi unsuruna ilişkin metinde vurgulanan önemli fark nedir? Bu fark, Türk hukukunda soykırım suçunun ispatını nasıl etkiler?

TCK m. 76 ile BM Soykırım Sözleşmesi'nin tanımı arasında metinde vurgulanan en önemli fark, TCK'nın suçun oluşumu için 'bir planın icrası suretiyle' işlenmesi şartını aramasıdır. TCK m. 76/1, 'Bir planın icrası suretiyle, milli, etnik, ırki veya dini bir grubun ... yokedilmesi maksadıyla...' diyerek 'planlılık' unsurunu suçun kurucu bir unsuru olarak kabul etmiştir. Oysa, 1948 tarihli BM Sözleşmesi'nin 2. maddesindeki tanımda böyle bir unsura yer verilmemiştir; Sözleşme için sadece belirli bir grubu yok etme 'kastı' (özel kast/dolus specialis) yeterlidir. Bu fark, Türk hukukunda soykırım suçunun ispatını zorlaştırıcı bir etki yaratır. BM Sözleşmesi'ne göre, belirli bir grubu yok etme özel kastıyla işlenen eylemlerin (öldürme, zarar verme vb.) varlığını ispatlamak yeterliyken, Türk hukuku uyarınca savcılığın ayrıca bu eylemlerin önceden hazırlanmış sistematik 'bir planın icrası suretiyle' işlendiğini de ispatlaması gerekmektedir. 'Planlılık' unsurunun ispatı, genellikle daha karmaşık delillere (resmi belgeler, emir-komuta zinciri, organize hazırlık faaliyetleri vb.) ihtiyaç duyar. Bu ek unsur, TCK m. 76'nın uygulama alanını daraltmakta ve suçun ispat standardını uluslararası hukuktaki standarda göre daha yükseğe çekmektedir. TCK m. 76 gerekçesinde de bu farka değinilerek, bu unsurun suçu daha objektif bir ölçüte bağladığı ve eylemlerin planlı ve sistematik karakterini vurguladığı belirtilmiştir.