Velayet kendisine verilmeyen boşanmış bir babanın, çocuğuyla yatılı kişisel ilişki kurma talebi mahkeme tarafından değerlendirilirken hangi temel kriterler göz önünde bulundurulur? Çocuğun yaşının bu karara etkisini, metinde belirtilen 0-3, 3-7 ve 12 yaş üstü ayrımlarını dikkate alarak açıklayınız.

Mahkeme, yatılı kişisel ilişki talebini değerlendirirken en temel kriter olarak 'çocuğun üstün yararı' ilkesini gözetir. Bu ilke çerçevesinde; çocuğun yaşı, bedensel ve zihinsel gelişimi, sağlık durumu, ebeveynlere olan duygusal bağı ve kendi düşüncelerini ifade edebiliyorsa beyanı gibi unsurlar dikkate alınır. Çocuğun yaşının bu karara etkisi metinde şu şekilde sınıflandırılmıştır: 1) 0-3 Yaş Aralığı: Bu dönemdeki çocukların 'anne bakım ve şefkatine mutlak derecede muhtaç' olduğu kabul edilir. Yargıtay uygulaması da bu yöndedir. Bu nedenle, çocuğun ruhsal ve fiziksel gelişimi için gece annesinden ayrılmasının sakıncalı olabileceği değerlendirilerek, bu yaş grubunda yatılı kişisel ilişki kurulmasına genellikle izin verilmez. 2) 3-7 Yaş Aralığı: Çocuğun anneye olan mutlak bağımlılığının azaldığı bu dönemde, babada yatılı kalma şeklinde kişisel ilişki kurulması mümkündür. Ancak karar verilirken yine çocuğun bireysel özellikleri, gelişimi ve sosyal inceleme raporu gibi faktörler belirleyici olur. 3) 12 Yaş Üstü: Bu yaştaki çocukların belirli bir olgunluğa ulaştığı ve kendi fikirlerini ifade edebileceği kabul edilir. Mahkeme, uzman (pedagog) aracılığıyla çocuğun görüşünü alır ve bu görüşü kararda önemli ölçüde dikkate alır. Bu yaş grubunda, aksine ciddi bir neden olmadıkça, babayla yatılı kişisel ilişki kurulması genel bir uygulamadır. (Kaynak: kadimhukuk.com.tr/makale/bosanmis-baba-kac-yasinda-cocugu-yatili-alabilir/)