Bir elektrik abonesinin, sayacının hatalı okunduğu iddiasıyla açtığı menfi tespit davası, İİK m. 72'deki genel menfi tespit davasından hangi yönüyle ayrılır? Bu davada ispat yükü kime aittir?

Bu dava, İİK m. 72 kapsamında bir menfi tespit davası olmakla birlikte, konusunun 'tüketici işlemi' niteliğindeki bir abonelik sözleşmesinden kaynaklanması ve teknik bir unsuru (sayaç) içermesi bakımından özellik arz eder. İspat yükü, genel kural (TMK m. 6, HMK m. 190) gereği, borcun varlığını iddia eden alacaklıda, yani dağıtım şirketindedir. Ancak, abonelik ilişkilerinde, tüketim genellikle faturalarla belgelendiği için bir karine alacaklı lehine işler. Abone (davacı), faturanın veya tahakkukun hatalı olduğunu, yani sayacın yanlış okunduğunu veya arızalı olduğunu iddia ettiğinde, bu iddiasını ispatla yükümlü hale gelir. Dolayısıyla, ispat yükü yer değiştirmiş olur. Davacı, sayacın incelenmesini, bilirkişi raporu alınmasını talep ederek faturadaki tüketimin gerçek olmadığını ispatlamaya çalışır. Dağıtım şirketi ise, yaptığı tahakkukun Yönetmelik hükümlerine uygun olduğunu savunur.