Bir kişinin uyuşturucu maddeyi 'kullanmak için bulundurma' (TCK 191) suçu mu yoksa 'ticaret amacıyla bulundurma' (TCK 188) suçu mu işlediğinin tespitinde Yargıtay tarafından dikkate alınan kriterler nelerdir? 'Şüpheden sanık yararlanır' ilkesi bu ayrımda nasıl bir rol oynar?

Yargıtay'ın bu iki suçu ayırmada kullandığı başlıca kriterler şunlardır: 1) Bulundurulan Maddenin Miktarı: En önemli kriterdir. Kişisel kullanım sınırını aşan miktarlar (örn. Yargıtay kararlarında yıllık 1 kg esrar sınırı kabul edilse de, son zamanlarda 600-700 gram üstü de ticaret kabul edilebilmektedir) ticaret amacına karine teşkil eder. 2) Bulundurma Şekli: Maddenin küçük paketçikler halinde, satışa hazır, hassas terazi gibi aletlerle birlikte bulunması ticaret amacını gösterir. 3) Sanığın Davranışları: Sanığın maddeyi satma, başkasına verme gibi davranışlarının olup olmadığı araştırılır. 4) Bulundurulan Yer: Kullanıcılar genellikle kolay ulaşabilecekleri yerlerde (ev, araba) bulundururken, satıcılar daha gizli yerleri tercih edebilir. 'Şüpheden sanık yararlanır' ilkesi bu noktada devreye girer. Eğer bu kriterlere göre yapılan değerlendirmede, sanığın amacının ticaret olduğuna dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemezse, eylemin kullanmak için bulundurma (TCK 191) olarak kabul edilmesi gerekir.