Bir işveren, 'işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe' (İş K. m. 18) dayanarak bir işçinin sözleşmesini feshetmek istemektedir. Bu fesih türünün, 'haklı nedenle derhal fesihten' (İş K. m. 25) temel farkları nelerdir? Özellikle ihbar süresi, kıdem tazminatı ve feshin ispatı açısından karşılaştırma yapınız.

'Geçerli nedenle fesih' (İş K. m. 18) ile 'haklı nedenle derhal fesih' (İş K. m. 25) arasındaki temel farklar şunlardır: 1) Fesih Sebebinin Ağırlığı: Haklı neden, iş ilişkisinin devamını derhal çekilmez hale getiren çok daha ağır ve ciddi bir sebeptir (hırsızlık, hakaret, devamsızlık gibi). Geçerli neden ise, iş ilişkisini çekilmez hale getirmemekle birlikte, işverenden bu ilişkiyi sürdürmesinin beklenemeyeceği daha hafif sebeplerdir (işçinin performans düşüklüğü, işyerinin ekonomik krize girmesi gibi). 2) İhbar Süresi: Haklı nedenle fesihte işveren bildirim sürelerini (ihbar süresi) beklemek zorunda değildir, fesih derhal sonuç doğurur. Geçerli nedenle fesihte ise işveren, işçinin kıdemine göre İş K. m. 17'de belirtilen ihbar sürelerine uymak veya bu sürelerin ücretini (ihbar tazminatı) peşin ödemek zorundadır. 3) Kıdem Tazminatı: İşveren, sözleşmeyi geçerli bir nedenle feshettiğinde, koşulları varsa (en az 1 yıl kıdem) işçiye kıdem tazminatını ödemek zorundadır. Ancak, İş K. m. 25/II'de sayılan 'ahlak ve iyi niyet kurallarına aykırılık' hallerine dayanan bir haklı fesih durumunda, işçi kıdem tazminatı alamaz. 4) İspat: Her iki fesihte de ispat yükü işverendedir. İşveren, feshin geçerli veya haklı bir nedene dayandığını ispat etmekle yükümlüdür.