Ceza muhakemesinde delillerin 'doğrudan doğruyalığı', 'yüzyüzelik' ve 'çelişmeli yargı' ilkeleri, delillerin duruşmada ortaya konulması ve tartışılması sürecinde nasıl bir anlam ifade eder? Metindeki eleştiriye göre, uygulamada bu ilkelere aykırılık nasıl ortaya çıkmaktadır?

Bu üç ilke, adil bir ceza yargılamasının temel taşlarıdır ve delillerin değerlendirilme sürecini doğrudan şekillendirir: 1) Delillerin Doğrudan Doğruyalığı (Vasıtasızlığı): Bu ilke, hükmü verecek olan hakimin, delille araya başka bir kişi veya araç girmeden, doğrudan temas kurmasını gerektirir. Örneğin, tanığın ifadesini tutanaktan okumak yerine, bizzat duruşmada dinlemesi; bir ses kaydını çözüm tutanağından okumak yerine, bizzat dinlemesi bu ilkenin gereğidir. 2) Yüzyüzelik: Bu ilke, yargılama süjelerinin (hakim, savcı, sanık, müdafi) deliller ortaya konulurken ve tartışılırken aynı ortamda yüz yüze bulunmalarını ifade eder. Bu, tarafların delile ve delili sunana doğrudan tepki verebilmesini, soru sorabilmesini sağlar. 3) Çelişmeli Yargı: Bu ilke, taraflara, karşı tarafın sunduğu delilleri öğrenme, onlara karşı çıkma, kendi delillerini sunma ve deliller üzerinde tartışma imkanı verilmesini zorunlu kılar. Her delilin, tarafların eleştiri ve argüman süzgecinden geçirilmesi gerekir. Metindeki eleştiriye göre, uygulamada bu ilkelere sıkça aykırılık yaşanmaktadır. Özellikle beyan delilleri (tanık, sanık) dışındaki maddi delillerle ilgili olarak, 'delillerin ortaya koyulması' işlemi şeklen yapılmaktadır. Metinde belirtildiği gibi, 'ses, görüntü içeren deliller ile silah, olay yerinden elde edilen maddi bulgular... bunlarla ilgili duruşmada ortaya koyulma, yani taraflara dinletilme, izletilme ve gösterilme işlemleri yapılmayıp eksik bırakılmakta, genellikle gelen belge ve raporların kısaca okunması ile yetinilmektedir.' Bu uygulama, hakimin delille doğrudan temasını (doğrudan doğruyalık), tarafların delili bizzat tecrübe etmesini (yüzyüzelik) ve delilin içeriği hakkında derinlemesine tartışma yapılmasını (çelişmeli yargı) engellemektedir. Bu durum, savunma hakkının kısıtlanması ve maddi hakikate ulaşmada hata yapılması riskini artırmaktadır.