Yabancıların çalışma izni başvurusunda, yabancının kendisi adına doğrudan başvuru yapamaması ve başvurunun işveren tarafından yapılma zorunluluğunun temel mantığı nedir? Yurt içinden ve yurt dışından yapılan başvurulardaki prosedürel ana farkları açıklayınız.

Yabancıların çalışma izni başvurusunun doğrudan yabancı tarafından değil, onu istihdam edecek işveren tarafından yapılmasının temel mantığı, çalışma izninin kişiye değil, belirli bir işyerinde ve belirli bir pozisyonda çalışma hakkı tanıyan bir izin olmasıdır. Devlet, istihdam piyasasını kontrol ederken, işverenin yasal yükümlülüklerini (sermaye, çalışan sayısı, vergi vb.) ve yabancıya olan ihtiyacını denetlemeyi amaçlar. Bu nedenle başvuru, işverenin beyan ve belgeleri üzerine kuruludur. Yurt içinden ve yurt dışından yapılan başvurular arasındaki temel prosedürel farklar şunlardır: 1) Yurt Dışından Başvuru: Yabancı, kendi ülkesindeki Türk Konsolosluğu/Büyükelçiliği'ne çalışma vizesi için başvurur. Buradan alacağı referans numarası ile Türkiye'deki işveren, Çalışma Bakanlığı'na online başvuru yapar. İzin onaylandıktan sonra yabancı, vizesini alarak Türkiye'ye giriş yapar. 2) Yurt İçinden Başvuru: Bu yolun kullanılabilmesi için yabancının Türkiye'de en az 6 ay geçerli bir ikamet iznine sahip olması zorunludur. Bu şartı sağlayan yabancı için işveren, doğrudan Çalışma Bakanlığı'na online başvuru yapar. Süreç tamamen yurt içinden yürütülür ve yabancının yurt dışına çıkmasına gerek kalmaz. (Kaynak: oner.av.tr/yabancilarin-calisma-izni/)