Ceza Muhakemesi Kanunu m. 223/5'te yer alan 'in dubio pro reo' (şüpheden sanık yararlanır) ilkesi, bir delilin yorumlanmasındaki şüphe halinde mi, yoksa suçun ispatındaki genel şüphe halinde mi uygulanır? Metindeki eleştiri bu ilkenin hangi hatalı kullanımına işaret etmektedir?

'Şüpheden sanık yararlanır' ilkesi, yargılama sonunda, toplanan tüm delillere rağmen sanığın suçu işlediğine dair mahkemenin vicdani kanaatinde makul bir şüphenin kalması, yani suçun tam olarak ispat edilememesi halinde uygulanır ve sanığın beraatine karar verilir. Bu ilke, bir delilin yorumlanmasındaki değil, davanın genelindeki ispat sorununa ilişkindir. Metindeki eleştiri (Cumhuriyet savcısının gerekçesiz istinafı), bu ilkenin, bir maddi vakıanın ispatı sorunu için değil, tamamen usule ilişkin bir belirsizliğin (başvurunun lehe mi aleyhe mi olduğunun anlaşılamaması) çözümünde hatalı bir şekilde kıyasen kullanılmasına yöneliktir.