TCK m. 22/6'daki şahsi cezasızlık sebebinden yararlanan bir fail hakkında, ceza davasında 'ceza verilmesine yer olmadığına' (CMK m. 223/4) karar verilir. Bu kararın, 'beraat' (CMK m. 223/2) kararından hukuki sonuçları açısından ne gibi bir farkı vardır?

İki karar türü arasında, fiilin hukuki nitelendirmesi ve failin kusuru açısından temel bir fark vardır. Beraat Kararı (CMK m. 223/2): Bu karar, yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması, fiilin sanık tarafından işlenmediğinin sabit olması, yüklenen suç açısından failin kast veya taksirinin bulunmaması veya fiilin hukuka aykırı olmaması (hukuka uygunluk sebeplerinin varlığı) gibi durumlarda verilir. Beraat, sanığın isnat edilen fiili işlemediğini veya fiilin suç oluşturmadığını kesin olarak tespit eder. Sanığın 'aklandığı' anlamına gelir. Ceza Verilmesine Yer Olmadığı Kararı (CMK m. 223/4): Bu karar ise, failin fiili işlediği ve bu fiilin hem suç oluşturduğu hem de hukuka aykırı olduğu, failin de kusurlu olduğu kabul edilmekle birlikte, kanunda öngörülen bazı 'şahsi' nedenlerle (yaş küçüklüğü, akıl hastalığı, şahsi cezasızlık sebepleri gibi) faile ceza verilemediği durumlarda verilir. Yani, TCK m. 22/6 uygulandığında, mahkeme aslında failin taksirle suçu işlediğini ve kusurlu olduğunu kabul eder, ancak kanunun emri gereği ona ceza vermekten imtina eder. Özetle, beraat 'suç yok' derken, ceza verilmesine yer olmadığı kararı 'suç var, kusur var ama cezalandırmayı engelleyen şahsi bir sebep var' der.