5237 sayılı TCK'nın 22. maddesinin 4. fıkrası 'Taksirle işlenen suçtan dolayı verilecek olan ceza failin kusuruna göre belirlenir' hükmünü amirdir. Bu hüküm, ceza hukukunun hangi temel ilkesinin taksirli suçlardaki yansımasıdır?

Bu hüküm, ceza hukukunun en temel ilkelerinden olan 'kusur ilkesi'nin (kusursuz ceza olmaz ilkesi) taksirli suçlardaki özel bir yansımasıdır. Kusur ilkesi, bir kişiye ancak kusurlu bir fiili nedeniyle ceza verilebileceğini ve verilecek cezanın da işlediği fiildeki kusurunun ağırlığıyla orantılı olması gerektiğini ifade eder. TCK m. 22/4, bu genel ilkeyi taksirli suçlar için somutlaştırarak, hakime, temel cezayı belirlerken failin dikkat ve özen yükümlülüğünü ihlal etmedeki derecesini (kusurunun azlığını veya çokluğunu) dikkate alma ve cezayı bu oranda bireyselleştirme görevi yükler. TCK m. 22'nin gerekçesinde de 'verilecek olan ceza failin kusuruna göre belirlenir' ifadesiyle, kusurun normatif bir değerlendirmeyle hakim tarafından belirleneceği ve bu değerlendirmenin cezanın alt ve üst sınırı arasında bir cezaya hükmedilirken göz önünde bulundurulacağı belirtilmiştir.