Bir memurun, DMK m. 141 uyarınca tutukluluk süresince aylığının 2/3'ünü alma hakkı, idarenin DMK m. 98/b uyarınca memuriyetine son verme yetkisiyle nasıl bir ilişki içindedir? Danıştay Beşinci Dairesi'nin E:1981/2750, K:1983/1937 sayılı kararı bu ilişkiyi nasıl yorumlamıştır?

Bu iki madde arasındaki ilişki, masumiyet karinesi ve memuriyetin sona ermesi için aranan şartların kesinliği temelinde kurulur. DMK m. 141'in, herhangi bir suçtan tutuklanan memura aylığının 2/3'ünün ödenmesini öngörmesi, kanun koyucunun tutukluluk halini tek başına memuriyeti sona erdiren bir sebep olarak görmediğinin, aksine bu süreçte memuriyet statüsünün devam ettiğini kabul ettiğinin açık bir göstergesidir. Danıştay'ın anılan kararında bu ilişki, idarenin yetkisini sınırlayan bir unsur olarak yorumlanmıştır. Karara göre, DMK m. 98/b'nin uygulanabilmesi için, memurun, memurluğa alınma şartlarından birini (örneğin DMK m. 48/A-5'teki belirli suçlardan 'hükümlü olmama' şartını) kaybetmesi gerekir. Sadece 'tutuklu olmak', hükümlü olmak anlamına gelmez. Kanun, bir yandan tutukluya maaşının bir kısmının ödenmesini emrederken, diğer yandan idarenin aynı gerekçeyle memuriyete son vermesine izin vermesi bir çelişki olurdu. Dolayısıyla, DMK m. 141'in varlığı, idarenin, kesinleşmiş bir mahkumiyet kararı olmadan, sadece tutukluluk durumuna dayanarak DMK m. 98/b'yi uygulayamayacağını teyit etmektedir.