İYUK m. 46, Bölge İdare Mahkemelerinin hangi kararlarının Danıştay'da temyiz edilebileceğini sınırlı sayıda sayma yoluyla belirlemiştir. Bu sınırlayıcı yaklaşımın HMK'daki temyiz sistemi ile karşılaştırıldığında temel farkı nedir ve bu durum idari yargıdaki 'üç göz tarafından incelenme' ilkesini nasıl etkilemektedir?

İYUK m. 46, Danıştay'da temyiz edilebilecek Bölge İdare Mahkemesi (BİM) kararlarını konu, miktar ve nitelik bakımından sınırlı olarak listelemiştir (örneğin, düzenleyici işlemlere karşı açılan iptal davaları, konusu belli bir miktarı aşan tam yargı davaları, imar planlarına ilişkin davalar vb.). Bu listede yer almayan BİM kararları istinaf aşamasında kesinleşir ve temyiz edilemez. HMK'da ise tam tersi bir yaklaşım benimsenmiştir; kural olarak ilk derece mahkemesi kararlarına karşı istinaf, BİM kararlarına karşı temyiz yolu açıktır ve HMK temyiz edilemeyecek kararları istisnai olarak saymıştır. İYUK'taki bu sınırlayıcı (numerus clausus) yaklaşım, idari yargıdaki uyuşmazlıkların önemli bir kısmının istinaf incelemesiyle kesinleşmesine neden olmakta ve bu kararların Yargıtay'ın idari yargıdaki karşılığı olan Danıştay tarafından denetlenmesini engellemektedir. Bu durum, 'davanın üç göz (üç farklı merci) tarafından incelenmesi' ilkesini idari yargıda önemli ölçüde zayıflatmaktadır.