TCK Madde 61/10'da yer alan 'Kanunda açıkça yazılmış olmadıkça cezalar ne artırılabilir, ne eksiltilebilir, ne de değiştirilebilir' hükmünün ceza hukukundaki 'kanunilik ilkesi' ve 'belirlilik ilkesi' açısından taşıdığı önemi analiz ediniz. Bu hükmün, hâkimin cezanın bireyselleştirilmesindeki takdir yetkisini nasıl sınırlandırdığını açıklayınız.

TCK Madde 61/10'daki hüküm, ceza hukukunun temelini oluşturan 'kanunilik ilkesi'nin (nullum crimen nulla poena sine lege) bir yansımasıdır. Bu ilke, suç ve cezaların ancak kanunla düzenlenebileceğini, hiçbir fiilin kanunda açıkça suç olarak tanımlanmadıkça cezalandırılamayacağını ve hiçbir cezanın da kanunda gösterilenin dışında uygulanamayacağını ifade eder. Aynı zamanda 'belirlilik ilkesi'ni de pekiştirir; zira kanunların açık, net ve öngörülebilir olması gerekmektedir (Barandogan.av.tr/blog/mevzuat/tck-madde-61-cezanin-belirlenmesi.html, TCK 61/10). Bu hüküm, hâkimin cezanın bireyselleştirilmesindeki takdir yetkisini önemli ölçüde sınırlar. Hâkim, TCK Madde 61/1'de belirtilen kriterler çerçevesinde alt ve üst sınırlar arasında temel cezayı belirlese ve TCK Madde 62'de takdiri indirim nedenlerini uygulasa da, bu yetki kanunun açıkça öngördüğü sınırlar içinde kalmak zorundadır. Hâkim, kanunda belirtilen ceza miktarlarının veya uygulama yöntemlerinin dışına çıkarak ceza miktarını keyfi olarak artıramaz, eksiltemez veya değiştiremez. Örneğin, kanunda olmayan bir ağırlaştırıcı nedeni ihdas edemez veya indirim maddesini geniş yorumlayamaz. Bu ilke, adil yargılama, eşitlik ve hukuk güvenliği gibi temel hak ve özgürlüklerin güvencesidir; çünkü bireylerin hangi fiiller için hangi cezalarla karşılaşacaklarını önceden bilmelerini ve yargı organlarının keyfi uygulamalardan kaçınmasını sağlar.