Yargıtay 14. Ceza Dairesi'nin 2012/12510 E. sayılı kararında, 'doğal olmayan cinsel davranışlar' kavramı, 'insanlar için doğal cinsel davranışın, bir kadın ile bir erkeğin, cinsel organlarının bir araya gelerek ilişkiye girmeleri' olduğu şeklinde tanımlanmıştır. Bu tanım, Yargıtay'ın daha sonraki içtihatlarıyla (örneğin CGK 2018/461 E.) nasıl bir değişim göstermiştir?

Bu ilk tanım, son derece dar ve heteronormatif bir bakış açısını yansıtmaktadır. Ancak Yargıtay, özellikle Ceza Genel Kurulu'nun 2018/461 E., 2020/323 K. sayılı kararıyla bu dar yorumu terk etmiştir. Yeni içtihat, 'doğal olmayan yol' kavramını cinsel yönelim veya pratiklerden ziyade, 'insan fıtratını zedeleyen aşağılayıcı parafilik eylemlerle' (ensest, nekrofili vb.) sınırlamıştır. Bu, Yargıtay'ın zaman içinde daha liberal ve insan hakları odaklı bir yoruma evrildiğini göstermektedir.