TCK m. 61/10, 'Kanunda açıkça yazılmış olmadıkça cezalar ne artırılabilir, ne eksiltilebilir, ne de değiştirilebilir' demektedir. Bu hükmün, ceza hukukunun hangi temel ilkesini pekiştirdiği söylenebilir?

Bu hüküm, ceza hukukunun en temel ilkelerinden olan 'kanunilik ilkesi'ni (TCK m. 2) pekiştirmektedir. Kanunilik ilkesinin bir sonucu olan 'belirlilik' ve 'kıyas yasağı' ilkeleriyle doğrudan ilişkilidir. Bu fıkra, hâkimin, kanunda açıkça öngörülmeyen bir nedenle cezayı artıramayacağını veya azaltamayacağını, yani kanunun çizdiği çerçevenin dışına çıkamayacağını emreder. Hâkimin ceza miktarını belirleme veya bireyselleştirme yetkisi, ancak kanunun kendisine tanıdığı sınırlar (örn: TCK m. 61'deki takdir aralığı, TCK m. 62'deki indirim oranı) dahilinde geçerlidir. Bu hüküm, keyfiliği önleyerek hukuk güvenliğini sağlamayı amaçlar. (Bkz. TCK m. 61/10)