Taksirli bir suçtan (örn: TCK m. 89) temel ceza belirlenirken, sanığın 'asli kusurlu' olması ve aynı zamanda mağdurun 'müterafik (birlikte) kusuru'nun bulunması, TCK m. 61 açısından nasıl bir dengelemeyi gerektirir?

Bu durumda hâkim, TCK m. 61/1-f ve TCK m. 22/4 uyarınca her iki tarafın kusur durumunu birlikte değerlendirerek bir dengeleme yapmalıdır. Sanığın asli kusurlu olması, temel cezanın alt sınırdan uzaklaştırılması için bir gerekçe iken, mağdurun da kusurlu olması (örneğin trafik kazasında yola aniden atlaması), sanığın kusurunun ağırlığını bir miktar azaltan ve cezanın belirlenmesinde sanık lehine dikkate alınması gereken bir unsurdur. Hâkim, her iki kusur oranını, olayın özelliklerini ve TCK m. 3'teki orantılılık ilkesini gözeterek, temel cezayı hakkaniyete uygun bir seviyede belirlemelidir. Mağdurun kusurunun varlığı, asli kusurlu sanık hakkında temel cezanın alt sınırdan belirlenmesini gerektirmese de, üst sınıra yakın bir ceza verilmesini engelleyen bir faktör olarak değerlendirilebilir.