Dijital verilerin (CMK m. 134) delil olarak kullanılmasında karşılaşılan temel sorunlar ve riskler nelerdir? Metinde, bu tür delillere yaklaşımda nasıl bir yöntem izlenmesi önerilmektedir?

Dijital verilerle ilgili temel sorun, bunların kolayca değiştirilebilir, bozulabilir veya sahte olarak üretilebilir nitelikte olmasıdır. Bu durum, 'delil sahteliği' veya 'delil tahrifi' iddialarını sıkça gündeme getirmektedir. Metindeki bir diğer eleştiri, CMK m. 134/2'de istisnai olarak öngörülen bilgisayara el konulması usulünün, uygulamada kural haline gelmesi, yedeklemenin (imaj alma) geç yapılması ve bu süreçlerde şüpheli veya müdafiinin denetiminin fiilen engellenmesidir. Bu riskler karşısında metinde şu yöntem önerilmektedir: Dijital verilere temkinli yaklaşılmalı, başka somut ve yan delillerle desteklenmedikçe tek başına tutuklama veya mahkumiyetin dayanağı yapılmamalıdır. Verilerin sahihliği (orijinalliği) ve bütünlüğü mutlaka uzmanlarca incelenmeli ve en ufak bir tereddüt durumunda şüphe sanık lehine yorumlanarak bu veriler yargılamada dikkate alınmamalıdır. (Kaynak: sen.av.tr/tr/makale/ceza-yargilamasinin-bitmeyen-dort-buyuk-sorunu)