Ceza muhakemesinde 'güvence belgesi' (CMK m. 246) kurumu hangi amaçla düzenlenmiştir? Güvence belgesinin 'suça yönelik' ve 'sanığa yönelik' olmak üzere iki türü olduğu göz önüne alındığında, CMK'nın hangi sistemi benimsediği madde gerekçesinde nasıl açıklanmıştır ve bu ayrımın pratik sonucu nedir?

Güvence belgesi kurumu, hakkında yakalama emri veya tutuklama kararı bulunan gaip veya kaçak şüpheli/sanığın, yargılamanın yürütülebilmesi için mahkeme huzuruna çıkmasını teşvik etmek amacıyla düzenlenmiştir. Belgenin temel amacı, kişiye duruşmaya gelmesi halinde belirli bir suçtan dolayı 'tutuklanmayacağı' vaadini vererek, yargılamanın sürüncemede kalmasını önlemek ve maddi gerçeğe ulaşmaktır. CMK m. 246'nın gerekçesinde, güvence belgesinin iki türü olduğu belirtilmiştir: 1. **Sanığa Verilen Güvence Belgesi:** Sanığı, işlediği iddia edilen bütün suçlardan tutuklanmaktan kurtarır. 2. **Suça Verilen Güvence Belgesi:** Sadece hangi suç için verilmişse o suçtan dolayı tutuklanmama güvencesi sağlar. Madde gerekçesinde, Tasarı'nın (ve dolayısıyla mevcut CMK'nın) 'suça güvence belgesi' sistemini kabul ettiği açıkça belirtilmiştir. Bu ayrımın pratik sonucu şudur: Eğer sanık hakkında A suçundan dolayı güvence belgesi verilmişse, mahkemeye geldiğinde A suçundan tutuklanamaz. Ancak, hakkında başka bir B suçundan (örneğin ruhsatsız silah taşıma) dolayı ayrı bir soruşturma veya yakalama kararı varsa, B suçundan dolayı tutuklanmasına bir engel yoktur. Eğer 'sanığa yönelik' sistem kabul edilseydi, sanık hakkında verilmiş olan belge, tüm suçlamalar için bir tutuklanmama güvencesi teşkil edecekti.