Bir memurun, 657 sayılı DMK m. 74 uyarınca başka bir kuruma naklen atanma talebine, mevcut kurumunun 'personel ihtiyacı' gerekçesiyle muvafakat vermemesi işlemi, her durumda hukuka uygun kabul edilebilir mi? İdarenin bu gerekçesinin, yargı denetiminde 'keyfilik' olarak nitelendirilmemesi için hangi somut unsurları içermesi gerektiğini Danıştay içtihatları ışığında tartışınız.

İdarenin, bir memurun nakil talebine 'personel ihtiyacı' gerekçesiyle muvafakat vermemesi, idarenin takdir yetkisi kapsamında olmakla birlikte, bu yetki keyfi bir şekilde kullanılamaz. Bu gerekçenin yargı denetiminde hukuka uygun bulunabilmesi için soyut ve genel bir iddiadan öte, somut ve denetlenebilir verilere dayanması gerekir. Danıştay içtihatlarına göre, idarenin bu yöndeki bir kararının hukuka uygun kabul edilebilmesi için şu unsurları ortaya koyması beklenir: 1) Kadro Durumunun Somut Olarak Gösterilmesi: İdarenin, bulunduğu birimde veya serviste mevcut kadro sayısını, dolu ve boş kadro oranını, fiilen çalışan personel sayısını ve standart kadroya göre eksiklik olup olmadığını belgeleriyle göstermesi gerekir. 2) Hizmetin Niteliği ve Personelin Önemi: Nakli istenen personelin, yürüttüğü görevin niteliği, uzmanlık gerektirip gerektirmediği ve o personelin ayrılması halinde kamu hizmetinde somut bir aksama yaşanıp yaşanmayacağı gerekçelendirilmelidir. 3) Yerine Atama İmkanı: İdarenin, nakli istenen personelin yerine kısa sürede başka bir personel atama imkanının bulunup bulunmadığını da değerlendirmesi beklenir. Sadece 'personel ihtiyacımız var' şeklindeki soyut ve genel bir ifade, kamu hizmetinin gereği gibi yürütülüp yürütülmediğini denetlemeye elverişli olmadığından, Danıştay tarafından genellikle yetersiz bulunur ve işlem 'keyfilik' taşıdığı gerekçesiyle iptal edilebilir (Bkz. Danıştay Beşinci Dairesi E:2013/7391, K:2015/8218). İdarenin, kamu yararı ile personelin meşru beklentileri arasında adil bir denge kurduğunu göstermesi esastır (kadimhukuk.com.tr/makale/devlet-memurlari-kanunu-74-madde-dmk/).