657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 74. maddesi uyarınca memurların kurumlar arası nakillerinde her iki kurumun da 'muvafakat' vermesi şartı, idareye mutlak bir takdir yetkisi mi tanımaktadır? Muvafakat verilmemesi işleminin hukuki niteliğini ve bu işleme karşı açılan davalarda idare mahkemelerinin 'kamu yararı ve hizmet gerekleri' açısından yaptığı denetimin sınırlarını, Danıştay kararları ışığında tartışınız.

657 sayılı DMK m. 74, memurların kurumlar arası naklini, hem memurun mevcut kurumunun hem de geçmek istediği kurumun 'muvafakat'ine (uygun bulmasına) bağlamıştır. Bu, idareye geniş bir takdir yetkisi tanımakla birlikte, bu yetki mutlak ve sınırsız değildir. Muvafakat vermeme işlemi, idari davaya konu edilebilecek bir idari işlemdir ve 'kamu yararı ve hizmet gerekleri' ile sınırlıdır. Danıştay, bu tür davalarda idarenin takdir yetkisini keyfi kullanıp kullanmadığını denetlemektedir (kadimhukuk.com.tr/makale/devlet-memurlari-kanunu-74-madde-dmk/). Danıştay Beşinci Dairesi'nin E:2015/1675, K:2016/161 sayılı kararında olduğu gibi, KPSS puanıyla başka bir kuruma yerleşen memura, sırf personel ihtiyacı gerekçesiyle muvafakat verilmemesi, kamu hizmetinin bütünlüğü ve personelin verimliliğinin en yüksek olacağı yerde çalıştırılması ilkesine aykırı bulunarak iptal edilebilmektedir. Ancak, Danıştay Beşinci Dairesi'nin E:2014/5443, K:2015/10429 sayılı kararında belirtildiği gibi, memurun sırf eğitim özrü (başka bir şehirdeki üniversiteyi kazanması) nedeniyle nakil talebine, idarenin personel ihtiyacını gerekçe göstererek muvafakat vermemesi, kamu hizmetinin yürütülmesini aksatabileceği için hukuka uygun bulunabilmektedir. Sonuç olarak, idarenin muvafakat vermeme işlemi, somut gerekçelere dayanmalı, keyfilikten uzak olmalı ve kamu yararı ile hizmet gereklerine uygun olmalıdır; aksi halde yargı yoluyla iptali mümkündür.