İşçinin devamsızlığına dayalı olarak iş sözleşmesinin haklı nedenle feshinde (İş Kanunu m. 25/II-g) ispat yükü kime aittir ve bu ispat hangi delillerle yerine getirilmelidir? Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun E: 2015/2884, K: 2017/1558 sayılı kararında, işverenin devamsızlık tutanaklarını sunmamasının feshin haklılığına etkisini nasıl değerlendirdiğini açıklayınız.

İşçinin devamsızlığına dayalı haklı nedenle fesihte (İş Kanunu m. 25/II-g), ispat yükü, iş sözleşmesinin normal seyrinin dışına çıkıldığını ve feshin haklı bir nedene dayandığını iddia eden işverene aittir. İşveren, işçinin izin almaksızın ve haklı bir mazereti olmaksızın işe gelmediğini usulüne uygun delillerle ispatlamak zorundadır. Bu ispatın en temel aracı, her bir devamsızlık günü için ayrı ayrı ve mümkünse diğer çalışanların da tanıklığıyla (imzasıyla) tutulan devamsızlık tutanaklarıdır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2015/2884 E., 2017/1558 K. sayılı kararında bu husus açıkça vurgulanmıştır. Anılan kararda, davalı işveren devamsızlık olgusuna dayanmasına rağmen, devamsızlığa ilişkin tutanakları dosyaya sunmamış veya başka bir delille (tanık beyanı gibi) bu iddiasını kanıtlayamamıştır. Özel Daire, bu durumu feshin haklı nedene dayandığının ispatlanamadığı şeklinde yorumlayarak işçinin kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanacağına hükmetmiştir. Hukuk Genel Kurulu da bu görüşü benimseyerek, ispat yükü altında olan işverenin devamsızlık tutanaklarını sunmamasının, feshin haklılığını ortadan kaldırdığını ve bu durumda işçinin tazminat taleplerinin kabul edilmesi gerektiğini belirtmiştir. Bu karar, devamsızlık feshinde usulüne uygun tutanak tutmanın ve bu delili mahkemeye sunmanın işveren açısından ne denli kritik olduğunu göstermektedir (zulkufarslan.av.tr).