Taksirle yaralama suçunda, failin, mağdurun 'duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına' (TCK m. 89/2-a) neden olması ile 'birinin işlevinin yitirilmesine' (TCK m. 89/3-b) neden olması arasında, cezanın ağırlaştırılması bakımından nasıl bir fark vardır?

İki durum arasında cezanın ağırlaştırılması bakımından önemli bir fark vardır ve bu, yaralanmanın ağırlık derecesini yansıtır. 1) İşlevin Sürekli Zayıflaması (m. 89/2-a): Bu durumda, organ veya duyu işlevini tamamen kaybetmemiş, ancak eskiye oranla kalıcı olarak daha az verimli çalışır hale gelmiştir (örneğin, bir gözün görme keskinliğinin kalıcı olarak %50 azalması). Bu netice, temel cezanın 'yarısı oranında' artırılmasını gerektirir. 2) İşlevin Yitirilmesi (m. 89/3-b): Bu durumda ise, organ veya duyu işlevini tamamen veya tama yakın derecede kaybetmiştir (örneğin, bir gözün tamamen kör olması, bir kulağın hiç duymaması). Bu netice, çok daha ağır kabul edilir ve temel cezanın 'bir kat' artırılmasını gerektirir. Kanun, neticenin ağırlığıyla orantılı, kademeli bir yaptırım sistemi öngörmüştür.