CMK m. 223/5'e göre, 'yüklenen suça ilişkin delillerin tartışılmasında sonuç çıkarılamaması' ne anlama gelir ve bu durumda mahkeme hangi kararı verir? Bu kararın 'şüpheden sanık yararlanır' ilkesiyle ilişkisi nedir?

CMK'da böyle bir hüküm veya beraat gerekçesi bulunmamaktadır. Metinlerde de böyle bir ifade geçmemektedir. Metinlerde geçen ve bu anlama en yakın olan beraat gerekçesi, CMK m. 223/2-e'de düzenlenen 'Yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması'dır. Bu durum, toplanan delillerin sanığın mahkumiyetine yetecek kesinliğe ve yeterliliğe ulaşmadığı, suçun sanık tarafından işlenip işlenmediği konusunda makul bir şüphenin aşılamadığı anlamına gelir. Bu, doğrudan doğruya 'şüpheden sanık yararlanır (in dubio pro reo)' ilkesinin ceza muhakemesi hukukundaki yansımasıdır. Mahkeme, sanığın suçu işlediğini %100 kesinlikle ispatlayamadığı ve bir şüphe kaldığı durumlarda, bu şüpheyi sanık lehine yorumlayarak beraat kararı vermek zorundadır.