CMK m. 223/2'de sayılan beraat kararı verilmesi gereken haller nelerdir? 'Yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması' (m. 223/2-e) ile 'yüklenen suçun sanık tarafından işlenmediğinin sabit olması' (m. 223/2-b) gerekçeleriyle verilen beraat kararları arasındaki temel fark nedir?

CMK m. 223/2'ye göre beraat kararı verilmesi gereken haller şunlardır: a) Yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması, b) Yüklenen suçun sanık tarafından işlenmediğinin sabit olması, c) Yüklenen suç açısından failin kast veya taksirinin bulunmaması, d) Yüklenen suçun sanık tarafından işlenmesine rağmen olayda bir hukuka uygunluk nedeninin bulunması, e) Yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması. İki beraat gerekçesi arasındaki temel fark, ispatın derecesi ve sanığın aklanma düzeyidir. 'Yüklenen suçun sanık tarafından işlenmediğinin sabit olması' (m. 223/2-b), sanığın suçu işlemediğinin kesin ve şüpheye yer bırakmayacak şekilde delillerle (örneğin, suç saatinde başka bir yerde olduğunu kanıtlayan kamera kaydı) ispatlandığı anlamına gelir. Bu, en lehe olan beraat kararıdır. 'Yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması' (m. 223/2-e) ise, 'şüpheden sanık yararlanır' (in dubio pro reo) ilkesinin bir yansımasıdır. Bu durumda, sanığın suçu işlediğine dair şüpheler vardır ancak mahkumiyet için yeterli, kesin ve inandırıcı delil elde edilememiştir. Yani delil yetersizliği nedeniyle beraat kararı verilmektedir.