5237 sayılı TCK m. 244/2'de düzenlenen 'verileri yok etme' eylemi ile bir bilgisayardaki verileri 'Geri Dönüşüm Kutusu'na göndermek veya 'Delete' tuşu ile silmek arasındaki farkı, suçun tamamlanması açısından değerlendiriniz. Bir verinin 'yok edilmiş' sayılması için teknik olarak ne tür bir işlem gerçekleşmelidir?

Suçun tamamlanması açısından bu iki eylem arasında önemli bir fark vardır. TCK m. 244/2'deki 'yok etme' fiili, veriye bir daha 'ulaşılamaz kılma'yı ifade eder. Bu, kalıcı ve geri döndürülemez bir silme işlemini gerektirir. 1) 'Delete' Tuşu veya Geri Dönüşüm Kutusu: Bir dosyayı 'Delete' tuşu ile silmek veya sürükleyerek 'Geri Dönüşüm Kutusu'na göndermek, dosyayı işletim sisteminin normal arayüzünden kaldırır, ancak onu fiziksel olarak sabit diskten silmez. Dosya, sadece farklı bir dizine taşınır ve kullanıcı tarafından kolayca 'geri yüklenebilir'. Bu eylem, veriyi 'yok etme' değil, en fazla geçici olarak 'erişilmez kılma' olarak değerlendirilebilir. Ancak bu bile tartışmalıdır, çünkü erişim hala mümkündür. Bu nedenle, bu eylem genellikle TCK m. 244/2'deki 'yok etme' suçunu oluşturmaz. 2) Kalıcı Silme (Shift + Delete veya Güvenli Silme): Bir verinin 'yok edilmiş' sayılması için, onun üzerine yeni verilerin yazılması (overwrite) veya manyetik izlerinin ortadan kaldırılması gibi, standart kurtarma yazılımlarıyla geri getirilemeyecek şekilde ortadan kaldırılması gerekir. 'Shift + Delete' tuş kombinasyonu ile silme veya özel 'güvenli silme' (secure erase/wipe) programları kullanılarak yapılan silme işlemleri, veriyi kalıcı olarak yok etmeye daha yakındır. Ancak, adli bilişim teknikleriyle bu verilerin dahi bir kısmının kurtarılması mümkün olabilir. Suçun tamamlanması için, verinin, normal bir kullanıcı veya sistem yöneticisi tarafından makul çabalarla geri getirilemeyecek şekilde ortadan kaldırılmış olması gerekir. Dolayısıyla, sadece Geri Dönüşüm Kutusu'na göndermek, 'yok etme' suçunun maddi unsurunu oluşturmak için yeterli değildir.