Bir sanık hakkında SEGBİS ile savunma alınmasına kendisi itiraz etmemesine rağmen, müdafii bu usule itiraz ederse, sanığın duruşmada bizzat hazır bulundurulması gerekir mi? Sanığın ve müdafiinin iradeleri bu konuda çeliştiğinde mahkeme hangisine üstünlük tanımalıdır?

Bu durum, ceza muhakemesinde sanığın iradesi ile müdafiin iradesi arasındaki çatışmanın tipik bir örneğidir. Kural olarak, savunma hakkı sanığa aittir ve müdafi, sanığın savunmasını daha etkin yapabilmek için görevlendirilmiş bir yardımcıdır. Sanığın açıkça SEGBİS'i kabul ettiği bir durumda, müdafiin tek başına itirazı mahkemeyi bağlamayabilir. Ancak, 'savunma hakkının' etkin kullanımı açısından durum farklı yorumlanabilir. Eğer müdafi, SEGBİS kullanımının sanığın savunmasını zayıflatacağını, yüz yüzelik ilkesinin ihlal edileceğini ve adil yargılamanın zarar göreceğini somut gerekçelerle ortaya koyarsa, mahkemenin bu itirazı ciddiye alması gerekir. Ceza muhakemesinin amacı maddi gerçeğe ulaşmak ve adil bir yargılama yapmaktır. Bu amaca hizmet edecekse, mahkeme şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği, daha fazla güvence sağlayan yolu (duruşmada hazır bulundurma) tercih etmelidir. Yargıtay kararları genel olarak, sanığın ısrarlı talebi halinde hazır bulundurulması gerektiğini vurgulamaktadır. Müdafiin itirazı, sanığın bu yöndeki talebini destekleyen önemli bir argüman olarak değerlendirilmelidir. (Kaynak: barandogan.av.tr/blog/ceza-hukuku/segbis-itiraz-durusmada-hazir-bulunma-hakki.html)