5275 sayılı İnfaz Kanunu m. 14'te düzenlenen 'açık ceza infaz kurumları'nın temel özelliklerini ve bu kurumlara ayrılmanın ardındaki infaz hukuku felsefesini açıklayınız. Bu kurumlardan kaçmanın, kapalı kurumlardan kaçma ile aynı cezai yaptırıma (TCK m. 292) tabi tutulmasının gerekçesi ne olabilir?
İnfaz Kanunu m. 14'e göre açık ceza infaz kurumlarının temel özellikleri şunlardır: a) Düşük Güvenlik: Firara karşı fiziki engelleri (yüksek duvar, dikenli tel vb.) ve dış güvenlik görevlisi (jandarma) bulunmayan kurumlardır. Güvenlik, kurum görevlilerinin gözetim ve denetimi ile sağlanır. b) İyileştirme ve Çalıştırma Odaklılık: Bu kurumların temel amacı, hükümlülerin cezalarını çekerken aynı zamanda iyileştirilmeleri, meslek edinmeleri ve sosyal hayata yeniden hazırlanmalarıdır. Çalışma, temel bir unsurudur. c) Toplumla Bütünleşme: Hükümlülerin, belirli izin ve şartlarla kurum dışındaki sosyal, kültürel ve sportif etkinliklere katılmasına olanak tanınır. İnfaz Felsefesi: Açık cezaevi sistemi, hükümlünün 'yeniden sosyalleştirilmesi' ve 'topluma kazandırılması' amacının bir yansımasıdır. Cezanın sadece 'tecrit' ve 'çektirme' olmadığı, aynı zamanda bir 'iyileştirme' süreci olduğu anlayışına dayanır. Hükümlüye daha fazla güven ve sorumluluk vererek, cezasının son dönemini topluma uyum sağlayarak geçirmesi hedeflenir. Kaçma Suçunun Aynı Olmasının Gerekçesi: Açık cezaevinden kaçmanın da TCK m. 292 kapsamında aynı suç tipini oluşturmasının temel gerekçesi, hükümlünün 'hukuki statüsü'dür. Hükümlü, ister kapalı ister açık kurumda bulunsun, mahkeme kararıyla hürriyeti kısıtlanmış ve Devletin gözetim ve denetimi altına alınmış bir kişidir. Suçun konusu, 'infaz rejimine ve Devletin egemenlik yetkisine başkaldırı'dır. Kurumun fiziki güvenliğinin az veya çok olması, bu hukuki statüyü değiştirmez. Açık cezaevine ayrılmak, hükümlüye duyulan bir 'güven'in ve tanınan bir 'ayrıcalığın' sonucudur. Hükümlünün bu güveni kötüye kullanarak kurumdan ayrılması, infaz rejimini ve devlet otoritesini ihlal etmesi bakımından kapalı kurumdan kaçma ile aynı hukuki niteliğe sahiptir. Yargıtay CGK'nın E:2014/9-203 sayılı kararında da vurgulandığı gibi, önemli olan fiziki engellerin varlığı değil, hükümlünün uymakla yükümlü olduğu hukuki sınırları izinsiz olarak terk etmesidir.