TCK m. 150/2'de düzenlenen 'malın değerinin azlığı' nedeniyle cezada indirim yapılabilmesi için hakim hangi kriterleri göz önünde bulundurmalıdır? Bu fıkranın uygulanmasında 'daha çoğunu alabilme olanağı varken daha azı alma' koşulunun varlığı Yargıtay içtihatları açısından nasıl değerlendirilmektedir?
TCK m. 150/2, yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle verilecek cezanın üçte birden yarıya kadar indirilebileceğini öngörür. Bu fıkra, ilk hâliyle zorunlu indirim öngörürken, 29.06.2005 tarihli 5377 sayılı Kanun değişikliğiyle hâkime takdir yetkisi tanınmıştır. Hakim, indirim yapıp yapmama konusunda takdir yetkisini kullanırken şu kriterleri göz önünde bulundurmalıdır (Yargıtay CGK 2023/454 E., 2023/680 K.; Yargıtay 6. CD 2022/11154 E., 2022/15378 K.): 1. **Malın Değeri:** Malın değerinin objektif ölçütlere göre az olması kural olarak yeterlidir. 2. **Fiilin Ağırlığıyla Orantılılık:** TCK m. 3'te öngörülen 'işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı' ceza adaleti sağlanmalıdır. 3. **Olayın Özelliği ve Faili İten Etkenler:** Her somut olayın özellikleri, meydana gelen haksızlığa faili iten etkenler dikkate alınmalıdır. 4. **Mağdur Üzerindeki Etkileri:** Haksızlığın mağdur üzerindeki etkileri gözetilmelidir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun (örn. 2009/6-242-291 K.) yerleşik içtihadına göre, 'daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma' koşulu TCK m. 145 (hırsızlık) veya m. 150/2'de açıkça aranmamaktadır. Elbette bu durum mevcutsa sanık lehine uygulanmalıdır, ancak maddenin uygulanması sadece bu koşulla sınırlı değildir. TCK m. 145 veya 150/2'nin uygulanabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez. Ancak bazı durumlarda (örn. rögar kapağı, plaka gibi eşyaların hırsızlığı; kasten öldürme, cinsel istismar gibi ağır suçların yağma ile birlikte işlenmesi) değer azlığı indirimi yapılmaması hukuka ve vicdana uygun görülebilir (Yargıtay 6. CD 2022/11154 E., 2022/15378 K.).