HMK m. 389'un, 1086 sayılı HUMK'taki düzenlemelerden farklı olarak, ihtiyati tedbirin genel şartlarını tek bir hükümde toplaması, hâkimin takdir yetkisini nasıl etkilemiştir?

Bu değişiklik, hâkimin takdir yetkisini önemli ölçüde genişletmiş ve daha esnek hale getirmiştir. 1086 sayılı Kanun, tedbir verilebilecek halleri büyük ölçüde listeleyerek (numerus clausus-sınırlı sayı ilkesine yakın bir anlayışla) hâkimin hareket alanını daraltıyordu. HMK m. 389 ise, 'hakkın elde edilmesinin önemli ölçüde zorlaşacağı', 'imkânsız hâle geleceği' veya 'ciddi bir zararın doğacağı endişesi' gibi genel, soyut ve esnek kavramlar kullanarak, hâkime her somut olayın özelliğine göre bu şartların oluşup oluşmadığını değerlendirme konusunda geniş bir takdir alanı tanımıştır. Bu sayede hâkim, kanunda açıkça sayılmamış olsa bile, bu genel şartların gerçekleştiği her türlü durumda, uyuşmazlığın niteliğine en uygun tedbire karar verebilme imkanına kavuşmuştur. Bu, hukuki korumanın daha etkin ve ihtiyaca uygun hale gelmesini sağlamıştır.