5434 sayılı Emekli Sandığı Kanunu'nda malullük türleri; adi malullük, vazife malullüğü ve harp malullüğü olarak üçe ayrılmıştır. Bu üç statü arasında, sağlanan haklar ve aylık miktarı açısından nasıl bir hiyerarşi bulunmaktadır?

Bu üç malullük türü arasında, maluliyete neden olan olayın niteliğine ve devlet için taşıdığı anlama göre, sağlanan haklar ve aylık miktarı açısından belirgin bir hiyerarşi vardır. 1) Adi Malullük: En temel malullük statüsüdür. Herhangi bir görevle ilgisi olmayan, genel hastalık veya kaza sonucu oluşan maluliyetleri kapsar. En düşük aylık ve en az sosyal hak bu statüde sağlanır. 2) Vazife Malullüğü: Görevin ifası sırasında veya görevden kaynaklanan bir nedenle oluşan maluliyetleri kapsar. Bu statü, adi malullükten daha üstün kabul edilir. Vazife malullerine bağlanan aylıklar daha yüksektir (örneğin en az 10800 gün üzerinden hesaplanır), malullük derecesine göre zamlar yapılır ve ek sosyal haklar (faizsiz konut kredisi, istihdam hakkı vb.) tanınır. 3) Harp Malullüğü: En üstün ve en ayrıcalıklı statüdür. Vazife malullüğünün, savaş hali, terörle mücadele, askeri harekat gibi vatan hizmetiyle doğrudan ilgili, en riskli koşullarda meydana gelmiş halidir. Harp malullerine, vazife malullerinin haklarına ek olarak daha yüksek aylıklar (harp malullüğü zammı ile birlikte), nakdi tazminat, daha geniş sosyal imkanlar ve sembolik haklar (Devlet Övünç Madalyası gibi) tanınır. Bu hiyerarşi, devletin, hizmeti sırasında daha fazla risk alan ve fedakarlıkta bulunan kamu görevlilerini ve askerleri daha fazla koruma ve onurlandırma politikasını yansıtır. (Referans: kadimhukuk.com.tr/makale/vazife-malulu/)