İşyerinin farklı bir şehre (örneğin, Ümraniye'den Gebze'ye) taşınması, işçi açısından 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesi anlamında bir 'esaslı değişiklik' teşkil eder mi? Bu değişikliği kabul etmeyen işçinin iş sözleşmesini feshetmesi durumunda, işverenin 'devamsızlık' iddiası hukuki bir sonuç doğurur mu? Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 2014/11532 E., 2014/14195 K. sayılı kararında bu durum nasıl ele alınmıştır?

Evet, işyerinin işçinin ulaşım imkanlarını zorlaştıracak şekilde farklı bir şehre taşınması, çalışma koşullarında işçi aleyhine bir 'esaslı değişiklik' teşkil eder. Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 2014/11532 E., 2014/14195 K. sayılı kararında atıf yapılan yerel mahkeme kararında bu durum açıkça belirtilmiştir. İş Kanunu md. 22 uyarınca, işçi bu değişikliği 6 iş günü içinde yazılı olarak kabul etmek zorunda değildir. Kabul etmediği takdirde, iş sözleşmesi eski şartlarla devam eder. İşverenin bu değişikliği dayatması ve işçinin yeni işyerine gitmemesi, işçinin iş sözleşmesini haklı nedenle feshetme hakkını doğurur (İş K. md. 24/II-f). Bu durumda, işçi kıdem tazminatına hak kazanır. İşçinin esaslı değişikliği kabul etmeyerek işe gitmemesi, işverenin iddia ettiği gibi bir 'devamsızlık' olarak nitelendirilemez ve işverene haklı fesih imkanı tanımaz. Zira, devamsızlığın hukuki sonuç doğurabilmesi için işçinin iş görme borcunu haklı bir neden olmaksızın yerine getirmemesi gerekir. Oysa burada işçi, çalışma koşullarındaki esaslı değişikliği kabul etmediği için haklı bir nedene dayanmaktadır.