Zorunlu geçit hakkı tesis edilirken 'fedakarlığın denkleştirilmesi' ilkesi ne anlama gelir ve güzergah belirlenirken hangi taşınmazlara öncelik verilir?

'Fedakarlığın denkleştirilmesi' ilkesi, zorunlu geçit hakkı tesis edilirken, bu kısıtlamadan kaynaklanan külfetin, ilgili taşınmaz malikleri arasında hakkaniyete uygun bir şekilde dağıtılmasını ifade eder. TMK m. 747 ve Yargıtay uygulamalarına göre bu ilke, güzergah belirlenirken şu şekilde somutlaşır: 1) Öncelikle, taşınmazın bu duruma düşmesine sebep olan önceki mülkiyet ve yol durumu incelenir. Eğer parsellerin ifrazı (bölünmesi) sonucu bir parsel yoldan mahrum kalmışsa, geçit hakkı öncelikle ifrazdan kaynaklanan diğer parsellerden istenir. 2) Bu durum yoksa, geçit güzergahı, komşu taşınmazlara 'en az zarar verecek' şekilde belirlenir. 3) Metinde de belirtildiği gibi, bu kapsamda tarım arazilerinin, değerli bitkilerin veya yapıların bulunduğu alanlardan kaçınılır. 4) Mümkünse, yüzölçümü daha büyük olan ve bu kısıtlamadan daha az etkilenecek parseller üzerinden geçit kurulması tercih edilir.