HMK'nın 339. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, adli yardımdan yararlanan kişinin davada haksız çıkması durumunda, mahkemenin yargılama giderlerinin tahsili konusunda ne gibi bir takdir yetkisi bulunmaktadır? Danıştay 15. Dairesi'nin 2016/2380 E., 2016/2544 K. sayılı kararında bu yetkinin kullanılmamasını nasıl değerlendirmiştir?

HMK m. 339/2, 'Adli yardım kararından dolayı Devletçe ödenen veya muaf tutulan yargılama giderlerinin tahsilinin, adli yardımdan yararlananın mağduriyetine neden olacağı mahkemece açıkça anlaşılırsa, mahkeme, hükümde tamamen veya kısmen ödemeden muaf tutulmasına karar verebilir.' hükmünü içermektedir. Bu hüküm, mahkemeye geniş bir takdir yetkisi tanımaktadır. Danıştay 15. Dairesi'nin anılan kararında, adli yardım talebi kabul edilen davacının daha sonra davasından feragat etmesi üzerine, idare mahkemesi feragat nedeniyle yargılama giderlerini davacı üzerinde bırakmıştır. Danıştay, davacının feragat dilekçesinde HMK m. 339 uyarınca giderlerden muaf tutulma talebinde bulunduğuna dikkat çekmiştir. Yüksek Mahkeme'ye göre, idare mahkemesinin, yargılama giderlerinin tahsilinin davacının mağduriyetine neden olup olmayacağını irdelemeden, yani bu takdir yetkisini hiç kullanmadan salt feragat nedeniyle giderleri davacıya yüklemesini hukuka aykırı bulmuş ve kararı bu yönden bozmuştur. Mahkeme, bu takdir yetkisini kullanıp kullanmamayı veya nasıl kullanacağını gerekçeli olarak değerlendirmek zorundadır. (Kaynak: hmk-madde-339-adli-yardimla-ertelenen-yargilama-giderlerinin-tahsili.html)