Bir sanığın gıyabında verilen ve kendisine usulüne uygun tebliğ edilmeyen bir mahkumiyet hükmü kesinleşir mi? Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2023/339 sayılı kararında, sanığın hüküm verildiği tarihlerde başka bir suçtan cezaevinde bulunmasına rağmen, kararın eski adresine tebliğ edilmesini 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. ve 19. maddeleri açısından değerlendiriniz. Usulsüz tebligat üzerine sanığın verdiği temyiz dilekçesi süresinde kabul edilir mi?

Cevap: Gıyapta verilen bir mahkumiyet hükmü, usulüne uygun şekilde tebliğ edilmediği sürece kesinleşmez ve temyiz süresi işlemeye başlamaz. Tebligat, kanun yollarına başvuru hakkının kullanılabilmesi için temel bir şarttır. YCGK'nın E. 2023/6-100, K. 2023/339 sayılı kararındaki olayda, tebligat hukuku açısından önemli ihlaller tespit edilmiştir. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 'Bilinen en son adreste tebligat' başlıklı 10. maddesi genel kuraldır. Ancak aynı kanunun 19. maddesi 'Mevkuf ve Mahkûmlara Tebligat' başlığıyla özel bir düzenleme getirmiştir. Bu maddeye göre, tutuklu veya hükümlü olan bir kişiye yapılacak tebligatın, bizzat kendisine değil, bulunduğu ceza infaz kurumu müdürlüğü aracılığıyla yapılması zorunludur. Kurum müdürü veya görevlendireceği memur, tebligatı şahsa yaparak durumu belgeler. Karardaki olayda, sanığın hüküm ve tebligat tarihlerinde cezaevinde olduğu UYAP kayıtlarıyla sabittir. Bu durum, tebligatı çıkaran mahkemenin bilebileceği veya basit bir araştırmayla öğrenebileceği bir bilgidir. Buna rağmen tebligatın, sanığın cezaevinde olduğunu göz ardı ederek eski adresine, hatta TK m. 21'e göre muhtara bırakılarak yapılması, TK m. 19'daki özel ve emredici hükme açıkça aykırıdır. Bu nedenle yapılan tebligat usulsüzdür ve hukuki bir sonuç doğurmaz. Usulsüz tebligat nedeniyle temyiz süresi işlemeyeceğinden, sanığın durumu öğrendikten sonra (örneğin, cezaevinden çıktıktan sonra veya başka bir yolla) verdiği temyiz dilekçesi, TK m. 32'ye göre 'öğrenme üzerine' verilmiş sayılır ve 'süresinde' kabul edilmesi gerekir. Bu nedenle Yargıtay Dairesi'nin ilk temyiz istemini süre yönünden reddetmesi hatalı bulunmuştur.