İdari yargıda 'ivedi yargılama usulü'ne (İYUK m. 20/A) tabi olan bir uyuşmazlık ile genel yargılama usulüne tabi olan bir uyuşmazlık, kanun yolu açısından nasıl farklılaşır? Metindeki Danıştay 14. Dairesi'nin 2016/5993 K. sayılı kararında, mahkemenin işlemi ivedi yargılama usulüne tabi zannederek dosyayı temyiz incelemesi için Danıştay'a göndermesinin neden hatalı olduğunu ve doğru kanun yolunun ne olması gerektiğini açıklayınız.

İki usul arasındaki temel kanun yolu farkı şudur: - İvedi Yargılama Usulü (İYUK m. 20/A): Bu usule tabi davalarda (ihale işlemleri, acele kamulaştırma vb.) verilen nihai kararlara karşı, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde doğrudan 'temyiz' yoluna başvurulur ve temyiz mercii Danıştay'dır. Bu davalarda istinaf yolu kapalıdır. - Genel Yargılama Usulü: Bu usule tabi davalarda verilen kararlara karşı, kararın tebliğinden itibaren 30 gün içinde 'istinaf' yoluna başvurulur ve incelemeyi ilgili Bölge İdare Mahkemesi (BİM) yapar. BİM'in istinaf üzerine verdiği kararların bir kısmı kesindir, bir kısmı ise temyize tabidir. Metindeki Danıştay 14. Dairesi kararında, ilk derece mahkemesi, ÇED sürecindeki bir 'görüş' işleminin iptali davasını, ivedi yargılama usulüne tabi bir ÇED kararı zannederek hata yapmıştır. İYUK m. 20/A'da ivedi yargılama usulüne tabi davalar sınırlı sayıda (tahdidi) sayılmıştır ve kurum görüşleri bu listede yer almaz. Dolayısıyla bu dava, genel yargılama usulüne tabidir. Mahkemenin, bu davada verdiği karara karşı 'temyiz' yolunu göstererek dosyayı Danıştay'a göndermesi usulen hatalıdır. Doğru kanun yolu, genel hükümlere göre 'istinaf'tır ve dosyayı inceleme görevi, o yerdeki idare mahkemesinin bağlı olduğu Bölge İdare Mahkemesi'ne aittir. Danıştay da bu gerekçeyle, temyiz incelemesi yapma görevi bulunmadığını belirterek, dosyanın istinaf incelemesi yapılmak üzere görevli Bölge İdare Mahkemesi'ne gönderilmesi için mahkemesine iade etmiştir. (Kaynak: kadimhukuk.com.tr/makale/idari-yargilama-usulu-kanunu-20-madde-iyuk/)