Bir sanığın, kavga sırasında mağdura tabancayla bir el ateş ederek onu hayati tehlike geçirecek şekilde yaraladıktan sonra, silahında mermi olmasına ve tekrar ateş etme imkanı bulunmasına rağmen eylemine devam etmemesi, tek başına kastının 'yaralamaya' yönelik olduğunun bir kanıtı olarak kabul edilebilir mi? Metindeki Yargıtay 1. Ceza Dairesi ve yerel mahkeme arasındaki direnme uyuşmazlığını dikkate alarak, bu durumu 'hedef alınan vücut bölgesi' ve 'kullanılan silahın niteliği' gibi diğer kriterlerle birlikte nasıl değerlendirmek gerekir?

Sanığın eylemine devam etme imkanı varken etmemesi, kastın niteliğini belirlemede önemli bir kriter olsa da tek başına belirleyici değildir ve diğer tüm kriterlerle birlikte değerlendirilmelidir. Yerel mahkeme, direnme kararında sanığın eylemine devam etmemesini, aralarında önceden husumet olmamasını ve olayın ani gelişen bir kavga olmasını gerekçe göstererek kastın yaralamaya yönelik olduğunu kabul etmiştir. Ancak Yargıtay 1. Ceza Dairesi, bu görüşe katılmamıştır. Yargıtay'a göre, failin kastını belirlerken eylemin bütünlüğü göz önünde bulundurulmalıdır. Somut olayda, failin kullandığı aletin 'öldürmeye elverişli bir tabanca' olması, atışın 'yakın mesafeden' yapılması ve merminin 'karın bölgesi gibi hayati bir bölgeye' isabet ederek hayati tehlikeye neden olması, failin en azından olası kastla (muhtemel sonucu öngörüp kabullenerek) öldürme niyetini ortaya koymaktadır. Failin eylemine devam etmemesi, mağdurun müdahalesi, çevreden gelen tepkiler veya bir anlık panik gibi başka nedenlerden kaynaklanabilir. Tek bir atışın bile hayati bir bölgeye yöneltilmesi, öldürme kastının varlığı için yeterli görülebilir. Yargıtay, özellikle hayati bölgeye yönelik silahlı saldırılarda, failin eylemini gönüllü olarak sonlandırdığı açıkça kanıtlanmadıkça, kastın öldürmeye yönelik olduğunu kabul etme eğilimindedir. Dolayısıyla, eyleme devam edilmemesi, diğer güçlü öldürme kastı karineleri (hayati bölge, öldürücü silah, yakın mesafe) karşısında tek başına yaralama kastını ispatlamaya yetmez. (Kaynak: zulkufarslan.av.tr/oldurmeye-tesebbus-ve-kasten-yaralama/, Yargıtay 1. CD, 21.02.2013, 4431-1318)