Tebligat Kanunu m. 20 (muhatabın muvakkaten başka yere gitmesi) ile m. 21 (tebliğ imkansızlığı) arasındaki temel uygulama farkı nedir? Muhatabın 'tatile gitmiş olması' hangi madde kapsamında değerlendirilmelidir?

Temel fark şudur: m. 20, muhatabın geçici olarak (birkaç gün, hafta vb.) adresten ayrıldığı ve bu durumun adreste bulunan yetkili kişilerce (aile üyesi, hizmetçi vb.) beyan edildiği durumlarda uygulanır. Bu durumda tebliğ, evrakın bu kişilere verildiği tarihten 15 gün sonra yapılmış sayılır. m. 21 ise, adreste muhatap veya adına tebligat alabilecek hiç kimsenin bulunmadığı (anlık/kısa süreli ayrılma) veya tebellüğden imtina edildiği durumlarda uygulanır ve tebliğ tarihi ihbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarihtir. Muhatabın 'tatile gitmiş olması', kısa süreli bir ayrılma değil, 'muvakkaten başka yere gitme' hali olduğundan m. 20 kapsamında değerlendirilmelidir. (Yargıtay HGK, E. 2017/2299, K. 2018/1853, Kaynak: www.zulkufarslan.av.tr/dava-dilekcesinin-davaliya-tebligi/)