Yargıtay 19. Ceza Dairesi'nin 2019/30045 E., 2020/2782 K. sayılı kararında, Sulh Ceza Mahkemesi'nin CMK m.119 uyarınca işyerinde arama kararı vermiş olmasına rağmen, bilgisayarlar üzerinde yapılan aramanın neden CMK m.134'e aykırı olduğu ve elde edilen delillerin hukuka aykırı sayıldığı belirtilmiştir? Genel arama kararı ile dijital arama kararı arasındaki fark nedir?

Yargıtay 19. CD'nin 2019/30045 E., 2020/2782 K. sayılı kararında, mahkemenin CMK m.116 ve m.119 uyarınca işyerinde 'genel' bir arama yapılmasına karar verdiği, ancak bu kararın işyerindeki bilgisayarlar üzerinde 'dijital arama' yapılmasına olanak tanıyan CMK m.134'e göre verilmiş özel bir arama kararı içermediği tespit edilmiştir. CMK m.134, bilgisayarlarda, bilgisayar programlarında ve kütüklerinde arama, kopyalama ve elkoyma için özel şartlar (başka surette delil elde etme imkânının bulunmaması, somut delillere dayanan kuvvetli şüphe, yedekleme zorunluluğu vb.) ve özel bir usul öngörmektedir. Bu nedenle, genel bir fiziki arama kararı (CMK m.119), dijital materyaller üzerinde CMK m.134 kapsamında bir arama yapılması için yeterli değildir. Bilgisayarlar özel hayatın ve kişisel verilerin yoğun olarak bulunduğu alanlar olduğu için kanun koyucu bu tür aramaları daha sıkı koşullara bağlamıştır. Kararda, CMK m.134'e uygun bir karar olmaksızın bilgisayarlarda yapılan arama sonucu ele geçen lisanssız yazılımlar hukuka aykırı delil kabul edilmiş ve hükme esas alınamayacağı belirtilmiştir. Bu, dijital aramanın, genel fiziki aramadan farklı ve daha özel bir tedbir olduğunu göstermektedir.