Ceza Genel Kurulu'nun 2018/89 E., 2018/267 K. sayılı kararında, direnme kararının yasal ve yeterli gerekçe içermemesi nedeniyle bozulmasının ardındaki temel prensipler nelerdir? Bir hükmün bozulmasıyla tamamen ortadan kalkmasının direnme hükmünün gerekçelendirilmesi açısından sonuçları nelerdir?

YCGK 2018/89 E., 2018/267 K. sayılı kararında, direnme kararının yasal ve yeterli gerekçe içermemesi nedeniyle bozulması, Anayasa m.141 ve CMK m.34, m.230, m.232'de düzenlenen 'gerekçeli karar hakkı' ve 'hukuk devleti' ilkelerine dayanır. Temel prensipler şunlardır: 1. Bozulan Hükmün Ortadan Kalkması: Bir mahkeme kararı (ilk hüküm), Yargıtay (veya istinaf) tarafından bozulduğunda hukuken tamamen ortadan kalkar ve infaz yeteneğini yitirir. 2. Yeniden Hüküm Kurma Zorunluluğu: Bozma sonrası yerel mahkeme ya bozmaya uyar ya da ilk hükmünde direnir. Her iki durumda da, mahkeme CMK'nın öngördüğü usule uygun olarak 'yeni bir hüküm' kurmak zorundadır. Bu yeni hüküm, başlığı, gerekçesi ve sonuç kısmıyla tam bir hüküm olmalıdır. 3. Direnme Gerekçesinin Açıklanması: Eğer mahkeme ilk hükmünde direniyorsa, Yargıtay'ın bozma kararına neden katılmadığını, hangi hukuki veya fiili gerekçelerle ilk kararının doğru olduğunu düşündüğünü ayrıntılı ve somut bir şekilde açıklamalıdır. Sadece ilk hükümdeki gerekçeyi tekrarlamak veya soyut ifadelerle direnmek yeterli değildir. 4. Yargısal Denetim ve Şeffaflık: Gerekçeli karar, hem tarafların kararı anlamasını ve kanun yollarına başvururken argümanlarını oluşturmasını sağlar, hem de üst mahkemelerin (burada Ceza Genel Kurulu) direnme kararının hukuka uygunluğunu denetleyebilmesi için zorunludur. Bir hükmün bozulmasıyla tamamen ortadan kalkması, direnme hükmü kurulurken mahkemenin sanki ilk kez karar veriyormuş gibi tüm delilleri yeniden değerlendirmesi, iddia ve savunmayı tartışması ve ulaştığı sonucu mantıksal bir silsile içinde, Yargıtay'ın bozma gerekçelerine de cevap verecek şekilde gerekçelendirmesini gerektirir. Aksi takdirde, karar gerekçesiz kalmış olur.