Yargıtay 11. Ceza Dairesi'nin 2016/4530 E., 2018/7982 K. sayılı kararında, 'sahte fatura düzenleme' ve 'sahte fatura kullanma' suçları arasındaki ayrım CMK m.225 bağlamında nasıl ele alınmıştır? İddianame dışına çıkılarak hüküm kurulması sorunu bu kararda nasıl somutlaşmıştır?

Yargıtay 11. CD'nin 2016/4530 E., 2018/7982 K. sayılı kararında, dava şartı olan rapor ve mütalaanın sanık hakkında '2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme' suçlarına ilişkin olduğu, ancak iddianamenin sanığın mal alışlarını sahte belge düzenleyicisi mükelleflerden aldığı faturalarla belgelendirmesi suretiyle 'sahte fatura kullanma' suçunu işlediği iddiasıyla açıldığı belirtilmiştir. Mahkeme ise, sanığı 'sahte fatura düzenleme' suçlarından mahkum etmiştir. Yargıtay, 'sahte fatura düzenleme' ve 'sahte fatura kullanma' suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğunu ve birbirine dönüşmeyeceğini vurgulamıştır. İddianame 'sahte fatura kullanma' suçundan açılmışken, mahkemenin iddianame dışına çıkarak, hakkında dava açılmamış olan 'sahte fatura düzenleme' suçlarından mahkumiyet hükmü kurması CMK m.225/1'e aykırı bulunmuştur. Bu durum, 'davasız yargılama olmaz' ilkesinin ve hükmün konusunun iddianamede gösterilen eylemlerle sınırlı olduğu kuralının ihlalidir.