Bir mahkeme, sanık hakkında verdiği mahkumiyet kararının gerekçesinde, TCK m. 62 uyarınca takdiri indirim uygularken, gerekçe olarak 'sanığın sabıkasız oluşu'nu göstermiştir. Bu gerekçe hukuken doğru mudur?

Bu gerekçe, Yargıtay tarafından genellikle kabul edilse de, doktrinde eleştirilmektedir. TCK m. 62'nin lafzında takdiri indirim nedenleri olarak 'failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri' sayılmıştır. Sanığın sabıkasız oluşu, 'geçmişi' kapsamında değerlendirilebilir. Ancak eleştirel görüşe göre, sabıkasızlık zaten kanunun normal hali, yani bir lütuf değil, olağan durumdur. Takdiri indirimin, sanığın yargılama sürecinde gösterdiği olumlu bir davranış (pişmanlık, zararı giderme çabası vb.) gibi, indirimi 'hak eden' özel bir duruma dayanması gerektiği savunulur. Yine de Yargıtay uygulaması, 'sabıkasızlık' ve 'duruşmadaki iyi hal' gibi gerekçeleri takdiri indirim için yeterli kabul etmektedir.