Bir mahkeme kararının gerekçesinde, sanığın mahkumiyetine karar verilirken, 'dosyadaki mevcut deliller ve vicdani kanaatimize göre sanığın suçu işlediği sabit görülmüştür' denilmiştir. Bu gerekçe, CMK m. 230'un aradığı şartları karşılar mı?

Hayır, karşılamaz. Bu, 'gerekçesizlik' halinin en bariz örneklerinden biridir. Mahkeme, ulaştığı 'vicdani kanaat'in keyfi bir kanaat olmadığını, dosyadaki somut delillere dayandığını göstermekle yükümlüdür. Gerekçenin amacı, tam da bu vicdani kanaatin nasıl oluştuğunu, hangi delillerin bu kanaati oluşturduğunu, bu delillerin neden güvenilir bulunduğunu mantıksal bir silsile içinde açıklamaktır. Sadece 'vicdani kanaat'e atıf yapmak, gerekçelendirme yükümlülüğünden kaçınmaktır ve kararı denetime tamamen kapalı hale getirir. Bu şekilde kurulan bir hüküm, Yargıtay tarafından mutlak olarak bozulur.