Bir mahkeme, beraat kararının gerekçesinde, katılanın beyanlarına 'husumete dayalı olduğu anlaşıldığından itibar edilmemiştir' şeklinde bir ifade kullanmıştır. Bu gerekçe CMK m. 230 açısından yeterli midir?

Bu gerekçe, tek başına yeterli olmayabilir, ancak somutlaştırılırsa yeterli hale gelir. Mahkemenin, katılan ile sanık arasındaki husumetin varlığını hangi delillere (örneğin, aralarında daha önceden açılmış başka davaların bulunması, tanık beyanları vb.) dayanarak tespit ettiğini gerekçesinde göstermesi gerekir. Sadece soyut olarak 'husumet vardır' demek yerine, 'Taraflar arasında daha önce görülmüş olan ... esas sayılı alacak davası ve tanık X'in beyanları, katılanın sanığa karşı husumet beslediğini gösterdiğinden, beyanlarının objektifliğine şüpheyle yaklaşılmıştır' gibi somut bir açıklama, gerekçeyi denetime elverişli ve güçlü hale getirir. Gerekçenin somut olgularla desteklenmesi esastır.