CMK m. 230(3), 'Ceza verilmesine yer olmadığına dair kararın gerekçesinde, 223 üncü maddenin üçüncü ve dördüncü fıkralarında belirtilen hallerden hangisine dayanıldığının gösterilmesi gerekir' demektedir. Bu hükmün amacı ve pratik önemi nedir?

Bu hükmün amacı, kararın hukuki niteliğini netleştirmek ve sonraki hukuki sonuçları belirlemektir. CMK m. 223/3 ve 4'te sayılan haller (yaş küçüklüğü, akıl hastalığı, meşru savunmada sınırın mazur görülebilir bir heyecanla aşılması, kusurluluğu ortadan kaldıran bir hataya düşme vb.), sanığın fiili işlediğini ancak bir nedenden dolayı 'kusurlu' sayılamadığı için ceza verilemediği durumlardır. Bu, sanığın fiili işlemediği anlamına gelen 'beraat'ten farklıdır. Gerekçede bu ayrımın net yapılması, şu pratik sonuçları doğurur: 1) Kararın temyiz edilebilirliği ve temyiz nedenleri farklılaşabilir. 2) Bu kişiye karşı açılabilecek bir hukuk davasında (tazminat), bu karar delil olarak kullanılabilir (çünkü fiili işlediği sabittir). 3) Sanığın adli sicil kaydına işlenip işlenmeyeceği veya nasıl işleneceği bu karara göre belirlenir. Bu nedenle, CVOYD kararının hangi alt bende dayandığının gerekçede açıkça belirtilmesi zorunludur.