5237 sayılı TCK'nın 22/6. maddesi, 'Taksirli hareket sonucu neden olunan netice, münhasıran failin kişisel ve ailevi durumu bakımından, artık bir cezanın hükmedilmesini gereksiz kılacak derecede mağdur olmasına yol açmışsa ceza verilmez' hükmünü içermektedir. Bu hüküm, hangi tür bir cezasızlık sebebidir ve mahkeme bu durumda nasıl bir karar verir?

Bu hüküm, bir 'şahsi cezasızlık sebebi'dir. Bu durumda mahkeme, sanığın eyleminin taksirli bir suç oluşturduğunu ve sanığın kusurlu olduğunu tespit eder, ancak failin bu eylem sonucunda (örneğin kendi çocuğunun ölümüne neden olması gibi) o kadar ağır bir manevi ızdırap yaşadığını ve mağdur olduğunu kabul eder ki, ayrıca bir ceza verilmesinin ceza hukukunun amaçları (ıslah, önleme vb.) açısından anlamsız ve gereksiz olacağına kanaat getirir. Bu durumda mahkeme, CMK m. 223/4-b ('şahsi cezasızlık sebebinin varlığı') uyarınca, sanık hakkında 'ceza verilmesine yer olmadığı' kararı verir. (Kaynak: ceza-verilmesine-yer-olmadigi-karari)