Ceza yargılamasında 'ceza verilmesine yer olmadığı' kararı verilebilmesi için, sanık hakkında beraat, durma veya düşme gibi kararların verilemiyor olması neden bir ön koşuldur?

Bu durum, ceza muhakemesindeki hüküm türleri arasındaki hiyerarşi ve mantıksal öncelik ilişkisinden kaynaklanır. Ceza verilmesine yer olmadığı (CVYOK) kararı, esası itibarıyla fiilin suç teşkil ettiğinin ve sanık tarafından işlendiğinin kabul edildiği, ancak özel bir nedenle faile ceza verilmediği bir durumdur. Bu nedenle, bu aşamaya gelinebilmesi için, sanığın daha lehine olan diğer hüküm ihtimallerinin elenmiş olması gerekir. Örneğin: - Eğer fiil suç değilse veya sanığın suçu işlediği sabit değilse, daha lehe olan 'beraat' (CMK m. 223/2) kararı verilmelidir. - Eğer dava zamanaşımına uğramışsa, şikayetten vazgeçilmişse veya sanık ölmüşse, 'düşme' (CMK m. 223/8) kararı verilmelidir. - Eğer yargılamanın devamına engel bir durum (bekletici mesele gibi) varsa, 'durma' (CMK m. 223/8) kararı verilmelidir. Ancak bu ihtimallerin hiçbiri yoksa ve sanığın suçu işlediği sabitse, mahkeme 'ceza verilebilir mi?' sorusunu sorar. İşte bu noktada, kusur yokluğu veya cezasızlık hali varsa CVYOK kararı gündeme gelir. Bu nedenle CVYOK, beraat, düşme gibi kararlardan sonra gelen, ikincil (tali) nitelikte bir hükümdür. (Kaynak: kadimhukuk.com.tr/makale/ceza-verilmesine-yer-olmadigi-karari/)