Makalenin yazarı, Anayasa Mahkemesi'nin beraat kararlarının disiplin hukukuna etkisine ilişkin yaklaşımını neden eleştirmektedir? Yazar ve muhalif üyeler hangi ayrımın yapılmasını önermektedir?

Yazar, AYM'nin yaklaşımını, disiplin hukukunun özerkliğini ve ceza hukukundan farklı olan işlevini zayıflattığı için eleştirmektedir. AYM'nin 'beraat kararının hiçbir surette sorgulanamayacağı' şeklindeki katı kabulünün, özellikle delil yetersizliğine dayalı beraat kararları karşısında idare mahkemelerinin farklı bir sonuca ulaşmasını pratikte imkansız hale getirdiğini savunmaktadır. Bu durumun, disiplin sürecini büyük ölçüde ceza yargılamasının sonucuna bağımlı kıldığını ve disiplin hukukunun özerkliği ilkesini etkisizleştirdiğini belirtmektedir. Yazar ve AYM kararlarındaki muhalif üyeler, CMK m. 223/2'de yer alan beraat gerekçeleri arasında bir ayrım yapılması gerektiğini önermektedir. Buna göre: - 'Yüklenen suçun sanık tarafından işlenmediğinin sabit olması' (CMK m. 223/2-b) gerekçeli beraat, fiilin sübutuna ilişkin kesin bir yargı içerdiğinden idare mahkemeleri için güçlü bir bağlayıcılığa sahip olmalıdır. - 'Yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması' (delil yetersizliği) (CMK m. 223/2-e) gerekçeli beraat ise, fiilin sübutuna ilişkin aynı kesinliği taşımadığından, idare mahkemelerine disiplin hukukunun daha düşük ispat standardı çerçevesinde farklı bir değerlendirme yapma ve hareket alanı tanımalıdır. (Kaynak: sen.av.tr/tr/makale/anayasa-mahkemesi-ictihadinda-beraat-kararinin-disiplin-hukukuna-etkisi)