818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 43. ve 44. maddeleri, tazminat miktarının belirlenmesinde hâkime ne gibi yetkiler tanımaktadır ve 'tam tazmin' ilkesine nasıl bir istisna getirir?

BK m. 43 ve 44, tazminat hukukunun temelindeki 'tam tazmin' (zararın tamamen giderilmesi) ilkesine önemli istisnalar ve esneklikler getirir. Bu maddeler hâkime şu yetkileri tanır: 1) Tazminatın Şeklini ve Kapsamını Belirleme Yetkisi (BK m. 43): Hâkim, tazminatın nasıl ödeneceğini (toptan veya irat şeklinde) ve kapsamını, 'hâl ve mevkiin icabına' (somut olayın özelliklerine) ve 'hatanın (kusurun) ağırlığına' göre serbestçe takdir eder. Bu, kusurun derecesine göre tazminatın zarar miktarından daha az olabileceği anlamına gelir. 2) Tazminattan İndirim Yapma Yetkisi (BK m. 44): Bu madde, hâkime belirli özel durumların varlığı halinde tazminattan indirim yapma veya tazminatı tamamen kaldırma yetkisi verir. Bu durumlar arasında zarar görenin zarara razı olması, zarar görenin kusurunun zararın doğumuna veya artmasına neden olması veya zarar verenin durumunu ağırlaştıracak haller (örneğin mali zorluğa düşecek olması) sayılabilir. Bu iki madde birlikte, tam tazmin ilkesinin katı uygulamasının yaratabileceği adaletsiz sonuçları önlemek ve her somut olayın özelliğine göre hakkaniyete uygun bir çözüme ulaşmak amacıyla hâkime geniş bir takdir alanı tanır. (Kaynak: www.zulkufarslan.av.tr/rucuen-tazminat-davasi/)